Ζώντας με τον εαυτό μου

Αυτα τα “κανείς δε μ’ αγαπάει” και το “δε θα τα καταφέρω ποτέ”, πολλοί τα έχουμε ψιθυρίσει στον εαυτό μας.
Σκέψεις επικριτικές, αιχμηρές, μας καταβάλουν καθημερινά. Αυτος ο τροπος σκεψεις, φτάνει κάποιους ανθρώπους στο σημείο να αρρωστήσουν από την ένταση που τους προκαλούν.
Αρκετοί συνάνθρωποι μας είναι παγιδευμένοι ενός τρόπου σκέψεις, ο οποίος δυσκολεύει συνεχώς την καθημερινότητα και τους εγκλωβίζει σε μια κατάσταση συναισθηματικού συναγερμού.
Όταν υπάρχει μια επικριτική στάση απέναντι σε αυτόν τον πολύπαθο εαυτό, η ζωή μεταμορφώνεται σε μια ατέλειωτη διαδοχή στείρων ημερών που ξεκινούν χωρίς ελπίδα και καταλήγουν χωρίς χαρά.
Είναι πολύ πιθανό να μην μπορείτε να πιστέψετε ότι οι άλλοι άνθρωποι μπορούν να σας καταλάβουν, να σας αποδεχτούν και να σας αγαπήσουν. Ο επικριτικός τρόπος σκέψεις είναι βαθιά ριζωμένος και στην σημερινή εποχή φαίνεται να έχει ακόμα μεγαλύτερη ένταση αυτή η στάση απέναντι στον εαυτό.
Ζώντας τη ζωή σημαίνει αλλαγή, σημαίνει ροή, σημαίνει καθημερινότητα με όλα όσα της αναλογούν. Η διαδικασία της ζωής από μονη της, είναι ικανή να πυροδοτήσει καινούργιες και παλιές πληγές που κουβαλάνε αρκετοί άνθρωποι σε σκοτεινά ντουλάπια, είτε σε ποιο φανερά σημεία.
Πριν από όλα, θα βοηθήσει να αναγνωρίσουμε ότι, όλοι οι άνθρωποι έχουν τον δικό τους αγώνα και καταβάλουν καθημερινά υπεράνθρωπη προσπάθεια για να μπορέσουν να ζήσουν την ζωή με τις δυσκολίες και τις χαρές που αυτή φέρει.
Τώρα, τι μπορώ να κάνω με όλη αυτή την δυσκολία θα αναρωτηθεί κάποιος. Λέγεται πως, όταν ο πόνος του να παραμείνω ίδιος είναι μεγαλύτερος από τον πόνο της αλλαγής, τότε έρχεται η πολυπόθητη μετακίνηση.
Αυτός ο πόνος φέρνει τον άνθρωπο συνήθως στη θεραπεία. Ένας Θεραπευτής με Focusing προσανατολισμό ακούει όχι μόνο τις λέξεις, αλλά και τα συναισθήματα και τα νοήματα που δεν έχουν ακόμα ειπωθεί, αλλά υπάρχουν ως ‘’αίσθηση’’ κάπου εκεί.
Ο θεραπευτής, πριν αντιδράσει, διαισθάνεται το νόημα του πελάτη του μέσα από το την δική του βιωματική αίσθηση και προσπαθεί να βοηθήσει μέσα από τις θεραπευτικές συνθήκες, όπως είναι η ενσυναίσθηση, η αυθεντικότητα και η άνευ όρων αποδοχή.
Μέσα από την σχέση ο άνθρωπος αρχίζει να προσεγγίσει όλες εκείνες τις πλευρές που φοβούνται ή τρομάζουν να επιτρέψουν την αλλαγή και πληγώνουν με την κριτική τους. Ξεκινάει μια σχέση με τον εαυτό στο εδώ και τώρα. Μια σχέση με προοπτική η οποία μπορεί να επαναφέρει την εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, την κρίση μας και την αξιολογική μας ικανότητα.