Μονογονεϊκή οικογένεια, μια πρόκληση…

Η μονογονεϊκή οικογένεια ορίζεται ως μια οικογένεια με παιδί όπου υπάρχει μόνο ένας γονέας, πατέρας, μητέρα ή το πρόσωπο φροντίδας, κάτι που προκύπτει είτε από επιλογή είτε από ανάγκη.
Σήμερα θα μιλήσουμε για τον γονέα, αυτόν τον γονέα που φοβάται, τρομάζει και αισθάνεται ξαφνικά αποκομμένος και μόνος. Για τα παιδιά θα μιλήσουμε σε ένα επόμενο άρθρο.
Οι μονογονεϊκές οικογένειες είναι σήμερα ένα αρκετά σύνηθες ‘’φαινόμενο’’. Οι λόγοι για τους οποίους συμβαίνει αυτό είναι αρκετοί, διαφορετικοί και περίπλοκοι. Ένας από τους πιο συνηθισμένους ωστόσο, έχει να κάνει με γονείς που βρίσκονται να μεγαλώνουν μόνοι ένα παιδί μετά από διαζύγιο ή λόγω απώλειας (θανάτου) του ενός γονέα.
Οι αλλαγές που προκαλούνται μετά από ένα διαζύγιο μέσα στην οικογένεια, είναι πολυεπίπεδες και επίπονες για τους γονείς και για τα παιδιά.
Ακόμη και σε εκείνες τις περιπτώσεις όπου ο χωρισμός γίνεται κοινή συναινέσει και με διάθεση συνεργασίας, όλοι επιβαρύνονται συναισθηματικά με ποικίλους τρόπους .
Σε αυτή την φάση ο γονέας έρχεται αντιμέτωπος με τα δικά του ‘’φαντάσματα’’, φόβοι οι οποίοι είναι ικανοί να καθηλώσουν και να κάνουν την ‘’πραγματικότητα’’ που βιώνει ένα πολύ τρομακτικό μέρος.
Εκτός της δικής του προσωπικής απώλειας, έρχεται αντιμέτωπος και με τα συναισθήματα των υπόλοιπων μελών τις οικογένειας και την ανάγκη φροντίδας τους.
Στην συνέχεια έχει να διαχειριστή μια σκληρή καθημερινότητα, τα στερεότυπα της κοινωνίας (μόνος/μόνη με παιδί), οικονομικά, εργασία, σπίτι, σχέσεις, και η εκ νέου συνάντηση, όπου αυτό είναι εφικτό, με τον πρώην σύντροφο για θέματα που αφορούν το παιδί.
Όλα τα παραπάνω απαιτούν ‘’υπερδυνάμεις’’ από τον γονιό για την διαχείριση τους.
Ο φόβος, η αμφισβήτηση, οι καθημερινές συγκρούσεις, μπορούν να γίνουν τροχοπέδη σε αυτή την ιδιαίτερη και δύσκολη περίοδο.
Μια βασική βοήθεια που μπορεί ο γονέας να προσφέρει στον εαυτό του είναι ένα υποστηρικτικό δικτύο στο οποίο θα μπορεί να μοιράζεται συναισθήματα και θα έχει ανοιχτούς δίαυλους επικοινωνίας για ότι χρειαστεί.
Είναι γεγονός ότι μπορεί να χρειαζόμαστε ανθρώπους σε αυτές τις περιπτώσεις, και αυτό είναι βαθιά ανθρώπινο.
Ο γονιός, χρειάζεται να μάθει να φροντίζει τον εαυτό του και τις ανάγκες του ώστε να μπορεί να ανταπεξέλθει στους διάφορετικούς ρόλους που θα απαιτούν την παρουσία του.
Δεν είναι εγωκεντρικό και εγωιστικό να σε φροντίζεις, παρωχημένες ιδέες του τύπου «εγώ τελευταίος αφού πάρουν όλοι οι άλλοι», μόνο πόνο και δυσκολία προσφέρουν.
Μη διστάζεις λοιπόν να ζητάς βοήθεια από αυτούς που μπορούν να σου την προσφέρουν.
Επίσης, υπάρχει και η επιλογή να ζητήσει ο γονέας βοήθεια από επαγγελματία ψυχικής υγείας.
Ένας Προσωποκεντρικός και Focusing Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας, μπορεί να σταθεί με σεβασμό, αποδοχή και ενσυναίσθηση μαζί με τον άνθρωπο. σε όλες αυτές τις διαφορετικές πλευρές που φοβούνται, θυμώνουν, πανικοβάλλονται.
Μέσα από αυτή την γνωριμία, ο άνθρωπος θα ακούσει τους φόβους του και θα αρχίσει να σχετίζεται μαζί τους με έναν διαφορετικό τρόπο κατακτώντας την αποταύτιση από όλο αυτό που τον τρομάζει. Με αυτό τον τρόπο έρχεται αρκετές φορές η πολυπόθητη ασφάλεια και αίσθησή κατεύθυνσης.
Η Προσωποκεντρική ψυχοθεραπεία, πολλές φορές, ελευθερώνει τον άνθρωπο επιτρέποντας του να βρεί τον βαθύτερό εαυτό του.