Κατά την Προσωποκεντρική Προσέγγιση (Rogers, Carl (1951), η απειλή στον ανθρώπινο οργανισμό είναι μια μορφή συναγερμού η οποία μας ενημερώνει για όλα αυτά που δεν ”αντέχουμε” να δούμε, ή να αποδεχτούμε για τον εαυτό μας.
Οι μορφές απειλής στις οποίες θα γίνει αναφορά παρακάτω, έχουν σκοπό να προστατέψουν μεν, αλλά δημιουργούνται συνήθως και όχι πάντα, μέσα από εκλογίκευση και άρνηση της πραγματικότητας.
Ο εαυτός έχει μια σταθερή μεν αλλά και ρευστή δομή, δηλαδή είναι σαν μια πολυκατοικία, τα θεμέλια παραμένουν σταθερά αλλά πολλές φορές γίνεται ανακαίνιση στα διαμερίσματα του.
Όταν έρχεται μια εμπειρία στο προσκήνιο η οποία διαφοροποιείτε σημαντικά από αυτό που το άτομο γνωρίζει ως εαυτό του, πχ έλξη για καποιο πρόσωπο ενώ είναι δεσμευμένος/η, να νιώσει κάποιος/α, χαιρεκακία ένω είναι συνήθως καλοπροέραιτός/η, να βιώσει κάποιος/α ερωτική έλξη με ενα διαφορετικό τρόπο από αυτών που γνώριζε μέχρι τώρα, κοκ.
Εμπειρίες σαν αυτές, ταράζουν γιατί αλλάζουν την εικόνα που έχει το άτομο για τον εαυτό του.
Κάτι τέτοιο μπορεί να βιώνεται, ως αγχοτικό και τρομακτικό, ουσιαστικά ο εαυτός, βιώνει την απειλεί στα θεμέλια του και βιώνει μια έντονη και αγχογόνο κατάσταση.
Η καινούργια εμπειρία είναι ασυνεπής με την δομή-εικονα του εαυτού, δηλαδή, το ποιός γνωρίζω πως είμαι, και τους ενσωματωμένους σε αυτή όρους αξίας, δηλαδή το πως πρέπει να είμαι για να είμαι αγαπητός και αποδεκτός.
Ξαφνικά, με βλέπω να δρω, να αισθάνομαι και να λειτουργώ με ενα τελείως διαφορετικό τρόπο.
Οι όροι αξίας που αναφέρονται παραπανω, είναι εκείνες οι προϋποθέσεις που θέτει το περιβάλλον, και κυρίως οι σημαντικοί άλλοι, έτσι ώστε ο άνθρωπος να είναι αγαπητός και να έχει αποδοχή.
Σε αυτό το σημείο ο οργανισμός μας, αυτός ο σοφός οργανισμός μας, θα σημάνει συναγερμό για να βοηθήσει να καταφέρουμε να αντέξουμε τον φόβο και την ταραχή αυτού που βιώνουμε.
Με τον ”συναγερμό” μπαίνουν σε δράση οι άμυνες του οργανισμού μας, οι οποίες συνήθως είναι, η άρνηση και η εκλογίκευση. Με αυτό τον τρόπο η καινούργια εμπειρία θα δεχτεί ένα “ρετουσάρισμα” για να χωρέσει στην υπάρχουσα αυτό-εικόνα, ή το άτομο θα αρνηθεί την ύπαρξη της καινούργιας εμπειρίας έτσι ώστε να προστατευτεί από αυτή την απειλή.
Όλη η παραπάνω διαδικασία έχει ενα μεγάλο κόστος.
Μην επιτρέποντας στον εαυτό την διεύρυνση μέσα από καινούργιες εμπειρίες και βιώματα, ο άνθρωπος γίνεται άκαμπτος και απόλυτος.
Κάθε τι διαφορετικό από αυτό που ο ίδιος νομίζει, μπορεί να γίνει απειλητικό και αγχοτικό.
Με λίγα λόγια, όσο πιο άκαμπτος και απόλυτος αναγκάζεται να είναι ο εαυτός για να διατηρηθεί, τόσο λιγότερο χαρά, ευτυχία και ελευθερία βιώνει το άτομο. Είναι απίστευτά επώδυνο και δύσκολο, σε μια ζωή που όλα ”ρέουν” να χρειάζεται να μένει κάποιος ”στατικός”.
Αν βιώνεις έτσι την ζωή σήμερα, ζήτα βοήθεια.
Η ζωή είναι μικρή για να μην έχει το χρώμα που σου αναλογεί, όποιο χρώμα και αν είναι αυτό.
Γιατί η αλλαγή μας τρομάζει;
