Οι «Σημαντικοί Άλλοι»

Υπάρχει ένα γνωμικό που αναφέρει πως «αν δεν ξεδιψάσεις μικρός, διψάς μεγάλος».
Η ανάγκη για θετική αναγνώριση από τους σημαντικούς άλλους στην αρχή της ζωής του ανθρώπου καθορίζει την ενήλικη ζωή σε μεγάλο βαθμό. Είναι στενά συνδεδεμένη με την αυτό αξία και έχω συναντήσει πολλούς ανθρώπους στην ζωή μου που χάριν της αναγνώρισής από κάποιον “τρίτο” έχουν μπει σε μεγάλους μπελάδες.
Η ανάγκη για θετική αναγνώριση μπορεί να έχει τέτοια ένταση φτάνοντας να μοιάζει με την ανάγκη του ανθρώπου για οξυγόνο. Είναι από τις βασικές ανάγκες για την ανάπτυξη και την ευημερία του ανθρώπου. Όταν το άτομο ζει σε ένα ευνοϊκό περιβάλλον, όπου οι ανάγκες και οι εμπειρίες του αναγνωρίζονται και γίνονται αποδεκτές, τότε τείνει να αναγνωρίζει και το ίδιο τις εμπειρίες του και δεν υπάρχει διάσταση ή ασυνέπεια ανάμεσα στην πραγματικότητα του εαυτού και την εμπειρία. Όταν όμως το άτομο γίνεται αποδεκτό από τους άλλους στο περιβάλλον του μόνο υπό όρους, κάτι που συμβαίνει αρκετά συχνά, σημαντικές εμπειρίες δεν γίνονται αποδεκτές ούτε αναγνωρίζονται. Αποτέλεσμα αυτής της στάσης είναι το άτομο να αρχίζει και το ίδιο να διαστρεβλώνει ή να αρνείται πλευρές της εμπειρίας του(C.Rogers 1959)
Ο άνθρωπος σήμερα, περισσότερο από ποτέ, αξιολογεί τον εαυτό του σύμφωνα με το πως θα φανεί στους “σημαντικούς άλλους. Τα κοινωνικά πρότυπα, γονείς, φίλοι κοκ, καθορίζουν την συμπεριφορά και την στάση του ανθρώπου.
Η αποστασιοποίηση από την εσωτερική εστία αξιολόγησης μπορεί να προκαλέσει μεγάλο πόνο και να επιφέρει μια αίσθηση απώλειας προσανατολισμού. Είναι σαν να έχει ξεχάσει κάποιος την “πυξίδα” ξεκινώντας ένα υπερατλαντικό ταξίδι.
Μέσα από την Προσωποκεντρική & Focusing Βιωματική Ψυχοθεραπεία το άτομο διευκολύνεται να βρει ξανά την εσωτερική καθοδήγηση (την εσωτερική πυξίδα) και να συνδεθεί με τον εαυτό του σε ένα βαθύτερο επίπεδο. Με αυτό τον τρόπο, μπορεί να γνωρίσει τι πραγματικά αισθάνεται και να συμφιλιωθεί με αυτό τον συνήθως κατατρεγμένο εαυτό.
Ο θεραπευτής στέκετε δίπλα στο θαύμα που λέγεται άνθρωπος με έναν μοναδικό τρόπο, με ενδιαφέρων για την μοναδικότητα του κάθε ατόμου και με βασικά εργαλεία την ενσυναίσθηση ,την άνευ όρων αποδοχή και την αυθεντικότητα.
Ο εαυτός, έχει μέσα του πλούσιες δυνατότητες ώστε να κατανοεί την ανάγκη του και να μεταβάλει τις συνθήκες που τον περιβάλλουν. Η ψυχοθεραπεία γίνεται το “θερμοκήπιο” για τον άνθρωπο, ένας χώρος απάνεμος, γεμάτος αποδοχή και χωρίς κριτική στάση ώστε ο άνθρωπος να ενθαρρυνθεί να ξεδιπλώσει το πλούσιο δυναμικό του.
Υπάρχουν εσώτερες ανάγκες που αφορούν τον εαυτό σε ένα βαθύτερο επίπεδο. Σε ένα επίπεδο όπου η επιβράβευση και η πληρότητα μπορούν να έρθουν μέσα από μια σχέση φροντίδας και κατανόησης του ίδιου μας του εαυτού. Χωρίς θεατές, χωρίς χειροκρότημα.
Στην Προσωποκεντρική & Focusing Βιωματική Ψυχοθεραπεία ο θεραπευτής δεν έρχεται οπλισμένος με μια θεωρία, αλλά με μια στάση ανοιχτής αγκαλιάς που επιτρέπει στον θεραπευόμενο να βρει το δικό του μονοπάτι.(C.Purton/ Προσωποκεντρική Θεραπεία, σελ.142)