Δεν υπάρχουν «φυσιολογικοί» άνθρωποι!!!!

Όλοι οι άνθρωποι, λίγο πολύ, “βασανιζόμαστε” από κάποιο επίπεδο συναισθηματικής δυσφορίας. Αρκετά συχνά, η θλίψη, ο πόνος, η ντροπή, φόβοι, ανησυχίες, απώλειες, μας κατακλύζουν και η ζωή μας γίνεται άνω κάτω.
Φοβίες, αυπνίες και ταραχή αναλαμβάνει για διαστήματα το τιμόνι της ζωής αρκετών συνανθρώπων μας.
Ενώ το παραπάνω συμπέρασμα είναι αποδεκτό από τους περισσότερους από εμας, υπάρχει η τάση να χαρακτηρίζονται κάποιοι, ως, συναισθηματικά ασταθείς, ψυχικά ασθενείς ή περίεργοι και ίσως λίγο διαφορετικοί,σε σχέση με τους υπόλοιπους που είναι «φυσιολογικοί»!
Εδώ είναι που ξεκινάει και η διαστρέβλωση της πραγματικότητας.
Τι είναι αλήθεια, κανονικό και τι όχι;
Οι άνθρωποι, έχουμε αρκετές φορές την τάση να θεωρούμε πως “ότι λάμπει είναι χρυσός”.
Βλέπουμε ‘’πλευρές’’ τις καθημερινότητας αγνώστων ανθρώπων και τους αναγάγουμε σε ‘’φυσιολογικούς και υγιείς’’. Είναι, σαν αυτοί οι άγνωστοι, να κάνουν και να νιώθουν με τον σωστό τρόπο και φυσικά ‘’εμείς’’ να τα κάνουμε λάθος.
Το άτομο αναζητά να καλύψει τις ανάγκες του με γνώμονα το ”έξω” από αυτόν, είτε από τους γύρω του, είτε από την κοινωνία και την πίεση που αυτή ασκεί!
Αναλώνεται σε ένα αέναο κυνήγι ”μαγισσών”, στην αναζήτηση της αποδοχής από όπου και αν αυτή προέρχεται.
Στην προσπάθεια του ο άνθρωπος να ανήκει, να νιώσει ισάξιο μέλος μιας κοινωνίας και αποδεκτό μέσα σε αυτή, αρκετές φορές χάνει το εσωτερικό κέντρο αξιολόγησης του στον βωμό αυτής της αποδοχής.
Με αυτό τον τρόπο σκέψης, το άτομο απομακρύνεται όλο και παραπάνω από την πηγαία, μοναδική και αλάνθαστη σοφία του εαυτού του.
Ο εαυτός μας έχει την ικανότητα, στο εδώ και τώρα, να αντιλαμβάνεται και να ζητά την πραγματική του ανάγκη. Συναισθήματα όπως, η θλίψη ή η απροσδιόριστη χαρά, η ανάγκη για ησυχία και σιωπή ή απλά η αποστασιοποίηση του, κρίνεται, χαρακτηρίζεται. Η απευθείας έκφραση του εαυτού, φιμώνεται όλο και παραπάνω ως κάτι μη επιθυμητό, κάτι λάθος, κάτι που έχει κόστος.
Αποτέλεσμα αυτής της επώδυνης και εξαντλητικής απομάκρυνσης από τον εαυτό είναι, περισσότερος πόνος, απομόνωση, κενό και βαθιά αίσθηση απώλειας. Θα ήταν καλύτερο να αντιμετωπίσουμε τις συναισθηματικές δυσκολίες που όλοι μας μοιραζόμαστε από την οπτική της κοινής και συχνά προβληματικής ανθρωπότητας και όχι στα πλαίσια φυσιολογικού η μη φυσιολογικού.
Όπως αναφέρει και ο Άλφρεντ Άντλερ: «Οι μόνοι φυσιολογικοί άνθρωποι είναι αυτοί που δεν γνωρίζουμε πολύ καλά».
Όταν απομακρυνθεί ο άνθρωπος πολύ από τον εαυτό του, μπορεί να βιώσει συναισθήματα έντονα και τρομακτικά. Το ζητούμενο δεν είναι κάποιος να γίνει ατομιστής, εγωμανής και αδιάφορος για τους γύρω του, μάλλον μιλάμε για το αντίθετο.
Εδώ, έχουμε το παράδοξο πως, όσο περισσότερο πλησιάσω τον εαυτό μου σε ένα βαθύτερο επίπεδο, μπορεί να καταφέρω να σχετιστώ και να πλησιάσω τους γύρω μου με ένα αυθεντικό τρόπο, ο οποίος τις περισσότερες φορές, φέρει μια αίσθηση πληρότητας.
Σε αυτή την φάση, ένας Προσωποκεντρικός και Focusing σύμβουλος ψυχικής υγείας μπορεί να σταθεί δίπλα στο άτομο και να το διευκολύνει μέσα από ενσυναισθηση, άνευ όρων αποδοχή και αυθεντικότητα, να συναντήσει ξανά όλες εκείνες τις πλευρές του εαυτού του και να συνδεθεί μαζί τους αποκτώντας ξανά την εσωτερική σχέση και καθοδήγηση από τον πολύπαθο εαυτό.
Βαβελίδης Πασχάλης-
Προσωποκεντρικός και Focusing Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας
mob: 6948579292
email: pasxalish@gmail.com